Do kwietnia 1943 pozostawał z „Omahą” na wodach południowego Atlantyku, następnie objął dowodzenie amerykańskimi siłami morskimi w rejonie Aruby i Curaçao. 3 maja tegoż roku otrzymał awans do stopnia kontradmirała (Rear Admiral).
W lipcu 1944 został mianowany dowódcą 2. Eskadry Krążowników Floty Atlantyckiej. Uczestniczył w lądowaniu na południu Francji, następnie został skierowany do działań wojennych na Pacyfiku. Objął dowodzenie 2. Eskadry Pancerników, wchodzącej w skład zespołu wsparcia ogniowego admirała Oldendorfa podczas inwazji na Leyte. W trakcie czterech starć uczestniczył w rozgromieniu sił japońskich w cieśninie Surigao. Od 8 grudnia dowodził 4. Eskadrą Krążowników wyznaczoną do wsparcia desantu na Luzon. Eskadra, wraz z całością sił admirała Oldendorfa, była w drodze do miejsca inwazji oraz w czasie ostrzeliwania brzegów wielokrotnie atakowana przez japońskie lotnictwo. 5 stycznia 1945 okręt flagowy Chandlera, krążownik ciężki USS „Louisville”, został uszkodzony przez kamikaze, pozostał jednak w zespole. Następnego dnia Japończycy przypuścili kolejny atak. Samolot pilotowany przez samobójcę uderzył w skrzydło pomostu dowodzenia krążownika, zabijając bądź raniąc większość obsady. Ciężko poparzony rozlaną płonącą benzyną lotniczą kontradmirał do końca pozostawał na stanowisku.