ich częstość jest większa w dolinie Wisły, Brdy i Kanału Bydgoskiego oraz na dolnym tarasie miasta, najdłuższy nieprzerwany czas zalegania mgły wynosił 86 godzin, szron: 31 dni (od września do maja), burza: 18 dni (z czego 13 dni przypada na okres maj - sierpień), szadź: 3-4 dni (najczęściej w lutym), grad: 2-3 dni (najczęściej w czerwcu), gołoledź: 2 dni (najczęściej w styczniu). Średnia wilgotność względna powietrza w regionie bydgoskim wynosi 78% (od 88% w grudniu do 67% w maju i czerwcu).
Bydgoskie stacje meteorologiczne Bydgoska stacja meteorologiczna należy do najstarszych działających w Polsce. Jej początki sięgają 1848 roku. W 1906 przeniesiono ją na teren Instytutów Rolniczych przy al. Ossolińskich, które w 1920 przemianowano w Państwowy Instytut Naukowo-Rolniczy, potem oddział Państwowego Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach. W dwudziestoleciu międzywojennym pomiary meteorologiczne wykorzystywano przy badaniach naukowych dotyczących m.in. wpływu deszczowania na plony roślin uprawnych. Po II wojnie światowej bydgoska placówka stała się oddziałem badawczym nowo powstałego Instytutu Melioracji i Użytków Zielonych z siedzibą w Falentach k. Warszawy. Badania klimatu lokalnego poszerzono o pomiary mikroklimatu w dolinie Noteci i Wisły. W 1998 r.