jeździł po Polsce.
Jego losy po 1939 są nieznane, wiadomo, że 14 września przeżył niemieckie bombardowanie Bród w województwie tarnopolskim, a 17 września był na przejściu granicznym w Zaleszczykach razem z generałem Kazimierzem Ładosiem, którego Wotowski był adiutantem.
Twórczość Pierwszym utworem był dramat Rasputin, napisany w 1917 wraz z Józefem Ostoją Sulnickim i wystawiany w Teatrze Nowoczesnym w Warszawie. Mimo pozytywnych recenzji, Wotowski nie kontynuował pracy w tej dziedzinie literatury.
Od drugiej połowy lat 20. pisał przede wszystkim powieści kryminalne i tzw. kryminalno-salonowe (kryminał dziejący się w wyższych sferach towarzyskich), nierzadko na podstawie faktów (Człowiek, który zapomniał swego nazwiska, Upiorny dom, Czarny adept), niektóre o charakterze romasów (Niebezpieczna kochanka, Kobieta, która niesie śmierć, Złotowłosy sfinks). Jego specjalnością były tzw. powieści z kluczem, pisane na podstawie aktualnych wydarzeń, ze zmienionymi nieznacznie nazwiskami bohaterów (należą do nich Sekta diabła oraz Upiorny dom, zapewne także inne powieści).