W grudniu 1965 mianowany szefem sztabu i zastępcą dowódcy 5 Saskiej Dywizji Pancernej w Gubinie, a w sierpniu 1968 szefem Oddziału I Operacyjnego sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. Od 1969 do 1971 studiował w trybie stacjonarnym na Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po czym został dowódcą 20. Warszawskiej Dywizji Pancernej w Szczecinku. Jesienią 1973 Rada Państwa mianowała go generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze I sekretarz KC PZPR Edward Gierek w obecności przewodniczącego Rady Państwa PRL prof. Henryka Jabłońskiego. W czerwcu 1975 pozbawiony stanowiska za niewłaściwe dowodzenie dywizją podczas inspekcji MON. 18 X 1975 − 22 XII 1976 zastępca szefa sztabu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy ds. organizacyjno-mobilizacyjnych. 1 XII 1976 wykluczony z PZPR za „naruszenie zasad etyki żołnierza zawodowego”, a następnie ukarany przez ministra obrony narodowej gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego usunięciem z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy, a 3 I 1977 zwolniony z WPJ. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III: M-S, Toruń 2010, s. 510.