Jan Łazarczyk (ur. 27 października 1929 w Miechowie zm. 24 marca 2013 w Bytomiu) − generał brygady ludowego WP.
Syn Franciszka i Marii. W latach 1948–1950 podchorąży w Oficerskiej Szkole Artylerii Przeciwlotniczej w Koszalinie. Po ukończeniu szkoły promowany we wrześniu 1950 do stopnia podporucznika i wyznaczony na dowódcę baterii w 86 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Legionowie. Później był dowódcą dywizjonu szkolnego w stopniu porucznika, w październiku 1952 został pełniącym obowiązki dowódcy 64 Pułku Artylerii OPL w Warszawie w stopniu kapitana, a od 1953 majora. W 1955, po kursie dowódców i szefów sztabu jednostek artylerii przeciwlotniczej w ZSRR został dowódcą 86 Pułku Artylerii OPL, w 1958 mianowany podpułkownikiem. W latach 1961–1965 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP, po czym został zastępcą szefa artylerii - szefem wydziału szkolenia w Szefostwie Artylerii 3. Korpusu Obrony Powietrznej Kraju we Wrocławiu. Od marca 1968 do lutego 1970 dowódca 26. Brygady Artylerii OPK w Gdyni w stopniu pułkownika, następnie do kwietnia 1971 dowódca 18. Samodzielnego Pułku Artylerii OPK. Od kwietnia 1971 zastępca dowódcy 1. Dywizji Artylerii OPK im. Powstańców Śląskich w Bytomiu ds. liniowych, a od maja 1972 pełniący obowiązki dowódcy tej dywizji, od października 1973 dowódca dywizji.