Odmiana zielona nazywana jest grynszpanem szwedzkim, a niebieska grynszpanem francuskim.
Może być wykorzystywany również w preparatyce nieorganicznej do otrzymywania octanu miedzi(II), a także do wytwarzania zieleni paryskiej i innych pigmentów.
Pigment Grynszpan to także sztucznie wytwarzany historyczny pigment zielononiebieski, otrzymywany poprzez korozję miedzi w obecności kwasu octowego. Jest to mieszanina octanów miedzi(II), takich jak Cu(CH₃COO)₂·Cu(OH)₂·6H₂O, używana od starożytności do XIX wieku głównie w iluminatorstwie, polichromii i malarstwie sztalugowym.
Produkcja i zastosowanie Grynszpan był znany w starożytności, gdzie wytwarzano go poprzez eksponowanie miedzi na działanie fermentujących substancji organicznych. W średniowieczu i renesansie popularna była metoda polegająca na umieszczaniu płyt miedzianych nad fermentującymi wytłokami winogron lub w occie, co prowadziło do tworzenia się zielonkawego nalotu, który następnie zeskrobywano i suszono. W XVIII wieku Montpellier we Francji stało się centrum produkcji grynszpanu, gdzie kobiety wytwarzały pigment w domowych piwnicach, używając destylowanego wina jako źródła kwasu octowego.