Ferdinanda Schörnera).
Od końca sierpnia 1944 roku (zakończenie operacji lwowsko-sandomierskiej oraz ustabilizowanie się linii frontu na wschodzie) do chwili rozpoczęcia radzieckiej ofensywy w styczniu 1945 roku na Ziemi Sądeckiej trwały intensywne prace fortyfikacyjne przed spodziewaną radziecką ofensywą zimową.
Ważnym punktem obrony była Kotlina Sądecka, gdzie pomiędzy rejonem Chełmca a Podegrodzia fortyfikacje rozbudowano etażowo – pierwsza linia złożona z dwóch do trzech transzei znajdowała się w dolinie na zachodnim brzegu Dunajca, druga linia przebiegała stokami wzgórz okalających kotlinę od zachodu. W drugiej linii znajdowały się stanowiska artylerii, panującej nad drogami wylotowymi z Nowego Sącza. Fortyfikacje posiadały system przeszkód przeciwpancernych i przeciwpiechotnych, towarzyszyły im pola minowe.