W następnych latach odbywał podróż po krajach północnych i środkowych Niemiec pozyskując nowych wiernych do swojej wspólnoty i zakładając nowe gminy niemieckich katolików. W roku 1847 wspólnota liczyła już 259 gmin skupiających około 60 tysięcy wiernych. Działalność Rongego zyskała w tym czasie pewne poparcie kościoła ewangelickiego, który użyczał swoich świątyń dla nowo utworzonych gmin, a także ciche przyzwolenie władz państwowych. Johannes Ronge zaangażował się także w działalność polityczną w okresie rewolucji marcowej, jednak już rok później z powodu krytyki króla Prus Fryderyka Wilhelma IV został zmuszony do emigracji.
Johannes Ronge osiadł w Londynie, gdzie w roku 1851 wziął ślub z Berthą Traun. Wraz z żoną przeniósł się później do Manchesteru, gdzie oboje zajęli się prowadzeniem przedszkola. W czasie pobytu w Anglii propagował w dalszym ciągu zasady humanizmu religijnego i religii bez dogmatów. Z powodu swojej działalności małżeństwo Ronge zostało w roku 1860 zmuszone do zamknięcia prowadzonej przez siebie placówki i opuszczenia Manchesteru. Zamieszkali następnie na krótko w Leeds. W tym samym roku władze pruskie udzieliły Rongemu amnestii i mógł on już wrócić do ojczyzny. Po powrocie zatrzymał się we Wrocławiu, gdzie rozpoczęto w tym czasie budowę pierwszego kościoła niemieckich katolików.