W maju 1940 wyjechał na Chełmszczyznę i objął obowiązki proboszcza parafii w Werbkowicach oraz prefekta szkół w Werbkowicach, Konopnem, Malicach i Kolorowie. Od września 1943 do września roku następnego był prefektem Szkół Technicznej i Rzemieślniczej w Chełmie. W 1944 przypuszczalnie został proboszczem parafii św. Mikołaja w Toruniu i pozostawał nim przez rok.
Po II wojnie światowej objął parafię w Bielsku Podlaskim, był także dziekanem dekanatu bielskiego oraz dekanatu hajnowskiego. Do 1961 był ponadto proboszczem parafii lubelskiej i dziekanem lubelskim. Angażował się w obronę majątków Kościoła prawosławnego przed samorzutnym przejmowaniem ich przez Kościół katolicki lub instytucje państwowe po wysiedleniu miejscowych wiernych, informował organy kościelne i państwowe o wypadkach niszczenia cerkwi i innych obiektów należących do PAKP, usiłował walczyć o majątek cerkiewny na drodze sądowej. W 1945 zdołał doprowadzić do otwarcia dla celów kultowych cerkwi Przemienienia Pańskiego w Lublinie, od niecałego roku nieczynnej. Następnie z powodzeniem ubiegał się o dodatkowe subsydia na jej odbudowę ze zniszczeń wojennych.