w Warszawie pierwszą profesorką uniwersytetu została w 1934 roku Cezaria Baudouin de Courtenay Ehrenkreutz Jędrzejewiczowa). Z powodu podpisania protestu wobec sposobu postępowania z więźniami obozu w Berezie Kartuskiej władze państwowe kilkakrotnie odraczały decyzję o przyznaniu jej tytułu profesora zwyczajnego, co ostatecznie nastąpiło 14 września 1937 roku.
Prowadziła zajęcia z gramatyki języków: wedyjskiego, sanskryckiego, awestyjskiego, staroperskiego, palijskiego, drawidyjskiego, tybetańskiego i sogdyjskiego. Jednocześnie wykładała historię literatury i filozofii indyjskiej oraz gramatykę porównawczą języków indoirańskich, a także analizowała ze studentami klasyczne teksty indyjskie (m.in. hymny Rigwedy). Jej zainteresowania nie ograniczały się do zagadnień historycznych, ale obejmowały również języki nowoindyjskie oraz współczesne problemy ekonomiczne i społeczne Indii.