W 1770 Messerschmidt wykonał popiersie doktora, z którym łączyła go znajomość, a być może także i przyjaźń. W latach 1766–1770 mieszkał on w domu Mesmera, co uzasadnić można najprawdopodobniej zainteresowaniem rzeźbiarza terapią prowadzoną przez Mesmera. Jest to jedynie hipoteza, jednak być może Messerschmidt studiował mimikę pacjentów doktora, by następnie uwiecznić ją w swoich rzeźbach. Mógł również inspirować go przebieg terapii i używane do tego przedmioty – dla przykładu sznur. Głowy nr 15 i 34 owinięte są sznurem – pierwsza wokół szyi, druga wokół czoła. W swej terapii Mesmer posługiwał się sznurami połączonymi z namagnetyzowanym zbiornikiem, które następnie kładł na część ciała, która miała zostać uzdrowiona. Inna hipoteza dotyczy stanu zdrowia psychicznego samego Messerschmidta. Rzeźbiarz za swojego życia uznawany był za trudnego w obyciu ekscentryka, a często nawet przypisywano mu chorobę psychiczną. Post factum trudno jest ocenić jego stan zdrowia, jednak w 1932 psychoanalityk i historyk sztuki Ernst Kris uznał, że Messerschmidt musiał cierpieć na schizofrenię.