Od 1921 działała w ZHP, a w latach 1935–1936 pełniła funkcję komendantki Lubelskiej Chorągwi Harcerek. W latach 1938–1939 była członkiem Zarządu Okręgu Lubelskiego ZHP. Po wybuchu wojny zeszła do podziemia. Działała w Szarych Szeregach. Została też zastępczynią referentki Wojskowej Służby Kobiet Okręgu Lubelskiego AK. W konspiracji wprowadzała harcerki do instytucji opiekuńczych (np. ochronki Rady Głównej Opiekuńczej). W jej mieszkaniu odbywały się spotkania konspiracyjne, ukrywali się zbiegli więźniowie.
Po zmianach organizacyjnych w ZHP, Magierska odeszła z harcerstwa. Pracowała w szkole, jako bibliotekarka. 10 lipca 1952 została aresztowana przez UB pod zarzutem inspirowania kontrrewolucyjnej działalności w byłym środowisku harcerskim, skazana przez Wojskowy Sąd Rejonowy na 10 lat więzienia i osadzona w Chełmie. Po interwencji u Bolesława Bieruta działaczki socjalistycznej Wandy Papiewskiej, została zwolniona w 1954 r. W 1956 została uniewinniona i zrehabilitowana, po czym wróciła do pracy w IV LO w Lublinie.