W grudniu 1945 wrócił do kraju i do służby w WP i został wykładowcą topografii w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu, a w lutym 1946 starszym wykładowcą w stopniu majora, a od grudnia 1946 – podpułkownika. Od maja 1947 zastępca dyrektora nauk, a od jesieni 1948 starszy pomocnik dyrektora nauk tej szkoły. W maju 1949 przeniesiony do nowo utworzonej Oficerskiej Szkoły Artylerii nr 2 w Olsztynie jako szef wydziału wyszkolenia i dyrektor Grupy Organizacyjno-Przygotowawczej. Od lata 1949 zastępca komendanta tej szkoły i dyrektor nauk. Od końca 1951 pułkownik, 1952-1953 p.o. komendanta szkoły, od jesieni 1956 zastępca komendanta ds. wyszkolenia i szef wydziału wyszkolenia, od lipca 1957 komendant. Do zakończenia służby wojskowej w 1967 był komendantem Oficerskiej Szkoły Uzbrojenia. Jesienią 1967 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Edward Ochab. W sierpniu 1967 z powodu wieku został zwolniony do rezerwy, 20 listopada 1967 zdał obowiązki komendanta Oficerskiej Szkoły Uzbrojenia w Olsztynie, a 1 stycznia 1970 został przeniesiony w stan spoczynku. Był prezesem Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD w Olsztynie.