W 1867 roku przeprowadzono remont staraniem proboszcza Benedykta Cynka i wikariusza Ignacego Płoszczycy. W 1874 roku zburzono kaplice przylegające do kościoła.
Świątynia została regotyzowana w latach 1907 –1909 według projektu architekta Tomasza Pajzderskiego. W trakcie tych prac przywrócono pierwotne filary międzynawowe, zrekonstruowano sklepienia, szczyty podniesiono do pierwotnej wysokości i nadano im formę neogotycką oraz wybudowano dwie kaplice. W latach 80. XX wieku usunięto z kościelnego dachu historyczną dachówkę ceramiczną i w jej miejsce położono blachę. W latach 90. XX wieku skradziona została metalowa gotycka puszka z XV wieku.
Wewnątrz znajduje się:
w południowej bocznej kaplicy gotycka rzeźba Pokłonu Trzech Króli, będąca fragmentem późnogotyckiego tryptyku z około 1520 roku, wykonanego przez jednego z uczniów Wita Stwosza,
witraże pochodzą z lat 1909–1911 i zostały zaprojektowane przez Konrada Krzyżanowskiego, polichromia została wykonana w latach 1925–1927 przez Juliusza Makarewicza z Krakowa, w tym fresk „Arcybiskup Janisław ogłasza Krzyżakom w tej świątyni surową naganę papieża Jana XXII za napady na Polskę". ołtarz główny z 1917 roku, autorstwa rzeźbiarza Stanisława Pawlaka z Warszawy