Nazwa łacińska pochodzi od łacińskiego słowa tuber oznaczającego bulwę, guza, także truflę i nawiązuje do charakterystycznej cechy tego gatunku – wytwarzanie zagłębionej w substracie, gąbczastej skleroty. Nazwy polskie podał Stanisław Domański ze współautorami w 1967 r. W atlasach grzybów gatunek ten często opisywany jest natomiast pod nazwą żagiew bulwiasta>. Żadna z tych nazw nie ma jednak statusu nazwy oficjalnej.
Morfologia Kapelusz Średnica 2–12 cm, kształt najczęściej lejkowaty, czasami rozpostarty. Skórka sucha filcowata, jasnobrązowa, pokryta ciemniejszymi (ochrowobrązowymi lub czerwonobrązowymi) łuskami. Hymenofor Rurkowy. Rurki białe i zbiegające na trzon. Pory duże (średnica 1–2 mm), kanciaste, u młodych okazów białe, u starszych żółtawe. Trzon Wysokość 3–8 cm, grubość 0,5–1,5 cm, walcowaty, prosty lub krzywy, przeważnie osadzony na środku kapelusza. Powierzchnia biaława lub bladoochrowa, nieco owłosiona. Miąższ U młodych owocników elastyczny, u starszych łykowaty, koloru białawego, bez zapachu. Wysyp zarodników Biały. Zarodniki eliptyczne, gładkie, o rozmiarach 9,5–14,5 × 3,5–5,8 μm. Gatunki podobne Podobne owocniki wytwarza żagwiak łuskowaty (Cerioporus squamosus), nie posiada jednak skleroty.