głosów, co było trzecim wynikiem wśród partii azerskich (za zdecydowanie najbardziej popularnym Müsavatem i Muzułmańskim Blokiem Socjalistycznym).

Przedstawiciele partii byli obecni w Sejmie Zakaukaskim i w Azerbejdżańskiej Radzie Narodowej, która ukonstytuowała się po rozpadzie Zakaukaskiej Demokratycznej Republiki Federacyjnej 26 maja 1918 i która dwa dni później proklamowała powstanie Demokratycznej Republiki Azerbejdżanu. Azerbejdżańską Radę Narodową opuścili w czerwcu tego samego roku, po wejściu do Azerbejdżanu wojsk tureckich i ogłoszeniu przez nie poparcia dla organizacji panislamskich i konserwatywnych. Część działaczy Hümmətu poparła Komunę Bakijską, a po jej upadku znalazła się w Rosji. Na ich miejsce do organizacji wstępowali młodzi komuniści, zwolennicy zjednoczenia z Rosją Radziecką. Pozycja partii w niepodległym Azerbejdżanie była niska. Znacząco zmieniła się jednak po klęsce marszu Białych na Moskwę, gdy stało się jasne, że Armia Czerwona będzie dążyła do zajęcia Zakaukazia, a niepodległa republika azerska nie będzie w stanie się obronić. Dla bolszewików rosyjskich Hümmət był jedynym ewentualnym partnerem do rozmów o przyszłości Azerbejdżanu. O ile młode kadry partii zgadzały się na sowietyzację kraju, pragnęły, by zachował on swoistą odrębność narodową.