kappa oraz ipsylon mają siodełko w lewym górnym rogu.
Na obu stronach karty, w górnym rogu umieszczono numery stron – 33 i 34B. P. Grenfell & A. S. Hunt, Oxyrhynchus Papyri VIII (London 1911), p. 14.. Nomina sacra (imiona święte) pisane są zarówno skrótami, jak i pełnymi formami (np. ουρανω).
Tekst Tekst kodeksu reprezentuje aleksandryjską tradycję tekstualną. Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii III, co oznacza, że jego tekst został skażony przez obce naleciałości, ale jest ważny dla poznania historii tekstu Nowego Testamentu.
Według oceny R.H. Charlesa tekst fragmentu jest bliższy dla Kodeksu Synajskiego niż dla jakiegokolwiek innego rękopisu majuskułowego NT. Tekst sprawia wrażenie niedokładnie kopiowanego. Według Hunta i Grenfella jest zasadniczo zgodny z Kodeksem Watykańskim.
Historia Grenfell i Hunt, odkrywcy fragmentu, datowali go na IV wiek. W ten sam sposób datuje go dziś INTF. Jako miejsce prawdopodobnego powstania kodeksu wskazywany jest EgiptLDAB.