także: Anna Żukowska-Maziarska: Stanisława i Henryk – rodzeństwo Witaczków [dostęp 2013-01-10].. Równolegle ze studiami prawniczymi, Henryk Witaczek podjął próby zainteresowania władz odrodzonego Państwa Polskiego i krajowych środowisk gospodarczych rozwojem jedwabnictwa. Kiedy próby te okazały się bezskuteczne, a nawet spotykały się z ostrą krytyką – postanowił zaangażować się w samodzielne rozwijanie jedwabnictwa w Polsce. Rozpoczął – wraz ze swą siostrą Stanisławą (z wykształcenia biologiem) od rozpoznania stanu istniejących nasadzeń morwyWarto przypomnieć, że tradycje jedwabnictwa (choć początkowo w niekomercyjnym znaczeniu) sięgają w Polsce XVIII wieku. Pisał na ten temat J.N.Kurowski w pracy zatytułowanej: „O potrzebie i możności zaprowadzenia w naszym kraju jedwabnictwa” (Warszawa 1836) w sposób następujący: „Jedwabnictwo w kraju naszym zaprowadzone zostało około roku 1770. Wiele osób, a mianowicie Dam skwapliwie się nim zajęło – lubo w ogólności więcej dla zabawki, a może i dla doświadczenia, aniżeli w duchu spekulacyjnym to przecież, w niektórych gospodarstwach doszło do tego stopnia, iż utworzony jedwab – wystarczył na potrzeby domowe.”., aby następnie przejść do eksperymentalnego wychowu jedwabników na starym drzewostanie morwy w kilku regionach kraju.