Był redaktorem naukowych 10 dzieł zbiorowych.
W czasie swojej pracy na uczelni wypromował 26 doktorów nauk humanistycznych.
Oprócz funkcji kierowniczych na Uniwersytecie Warszawskim i w instytucjach związanych z nauką był członkiem wielu organizacji naukowych i dydaktycznych. Był między innymi członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Nauk o Wychowaniu IAES, Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów oraz ekspertem UNESCO do spraw szkolnictwa wyższego.
Zmarł w Warszawie, pochowany 13 listopada 2015 na cmentarzu komunalnym Północnym (kwatera S-II-3-3-12).
Publikacje
„O efektywności nauczania problemowego” (1960) „Niepowodzenia dydaktyczne. Przyczyny i niektóre środki zaradcze” (1964) - trzy wydania „O zapobieganiu drugoroczności” (1966) „Nauczanie programowane” (1966) - pięć wydań „Podstawy dydaktyki” (1973) - osiemnaście wydań „Nauczanie programowane w szkolnictwie wyższym”(1974) „Metody programowania dydaktycznego” (1974) „Przemiany edukacyjne w świecie” (1978) „Szkolnictwo w procesie przebudowy” (1982) „Paradygmaty i wizje reform oświatowych” (1985) - cztery wydania „Kierunki przebudowy szkolnictwa w krajach uprzemysłowionych” (1988) „Zarys przebudowy systemu szkolnego w Polsce” (1988) „Koncepcje reform szkolnych w latach osiemdziesiątych” (1991) „Koncepcje reform szkolnych w latach 80.” (1992) „Propozycje