Historia obserwacji Arktur jako czwarta pod względem jasności gwiazda na niebie zwracała uwagę ludzi w starożytności. Klaudiusz Ptolemeusz zwrócił uwagę na lekko czerwonawy kolor Arktura. Astrologia wiązała ruchy gwiazd na niebie, w szczególności momenty takie jak heliakalny wschód, z oddziaływaniem gwiazd na ludzi. Śródziemnomorscy żeglarze obawiali się wpływu Arktura, o czym świadczą zapisy m.in. Aratosa z Soloj i Pliniusza; Georgiki Wergiliusza wskazują na wiarę w negatywny wpływ Arktura na prace rolne. W starożytnej Mezopotamii Arktur był kojarzony z bogiem Enlilem, stojącym na czele panteonu sumeryjskiego. Polinezyjczycy nazywali Arktura Hōkūleʻa, „Gwiazdą Radości”; Arktur przechodzi przez zenit na szerokości geograficznej archipelagu Hawajów, co pozwalało polinezyjskim nawigatorom odnaleźć te wyspy na rozległym Pacyfiku.
Dla współczesnej astronomii Arktur jest znaczący jako pierwsza gwiazda, u której stwierdzono ruch własny – w ciągu 800 lat przesuwa się na niebie o odległość kątową równą średnicy tarczy Księżyca. Odkrycia tego dokonał Edmund Halley w 1718 roku, porównując współczesne mu obserwacje z dawnymi zapisami.