W 1943 wykładał w Oficerskiej Szkole Inżynieryjnej.
W kwietniu 1944 skierowany do służby w Armii Polskiej w ZSRR, został starszym wykładowcą wyszkolenia saperskiego w Wyższej Szkole Piechoty w Riazaniu. Od września 1944 pułkownik saperów, od września 1945 szef wydziału wyszkolenia bojowego w Wojskowo-Inżynieryjnym Departamencie MON. Od marca 1946 zastępca szefa Departamentu Inżynieryjnego i Saperów MON. Od 27 grudnia 1949 szef IV Oddziału Sztabu Generalnego WP. Od 1 lutego 1951 komendant fakultetu wojsk inżynieryjno-saperskich w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie.
31 maja 1954 mianowany generałem majorem przez Prezydium Rady Ministrów ZSRR. Jesienią 1955 zakończył służbę w WP i wrócił do ZSRR.
Życie prywatne Był żonaty z Florentyną Dylewską (ur. 1904). Syn Edward (ur. 1926) był po wojnie oficerem Armii Radzieckiej służącym w ludowym Wojsku Polskim. Jako podpułkownik służył w Wojskach Inżynieryjnych. Był m.in. dowódcą 1 Batalionu Saperów w 1 Dywizji Piechoty i wykładowcą w Katedrze Taktyki Wojsk Inżynieryjnych Akademii Sztabu Generalnego WPJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, t. IV: S-Z, Toruń 2010, s.