Elementy, z których składa się na umysł, takie jak procesy percepcyjne czy lingwistyczne, posiadają strukturę modułową. Moduły te, zwane przez Fodora także narządami, określane są poprzez ich rolę przyczynową i funkcje jakie pełnią. Moduły te są względnie niezależne względem siebie oraz wobec centralnych procesów myślowych, które charakteryzują się innym, bardziej ogólnym i szerszym zakresem. Natura owych modułów pozwala na powstanie relacji przyczynowej pomiędzy umysłem a obiektami świata zewnętrznego, które stanowią treść stanów umysłowych. Za logiczne relacje pomiędzy treściami, informacjami na wejściu i informacjami na wyjściu odpowiadają poznawcze „centralne procesy myślowe”.
Początkowo Fodor odrzucał koncepcję zakładającą, iż stany umysłowe muszą być powodowane przez jakieś przyczyny zewnętrzne. W ostatnich latach, za sprawą wniosków wyciągniętych z filozofii języka, uświadomił sobie jednak, że założenie przyczyny sprawczej zjawisk mentalnych w postaci świata obiektów zewnętrznych pozwala rozwiązać problemy dotyczące znaczenia i referencyjności treści myśli.