Włodzimierz Dziakiewicz, także Dziakiewicz-Dołęga (ur. 28 listopada 1882, zm. po 1938) – pułkownik saperów inżynier Wojska Polskiego.
Życiorys Syn Bronisława Stanisława (1831–1893), powstańca styczniowego, sybiraka, i Rozalii z Barczewskich (1855–1904) urodzony 28 listopada 1882. Miał dwóch braci i dwie siostry: Kazimierza (ur. 1878), podpułkownika saperów inżyniera Wojska Polskiego, Emilię (ur. 1880), żoną Jerzego Kisielnickiego.
Uczęszczał do gimnazjum w Stanisławowie. W 1903 ukończył studia w Szkole Politechnicznej we Lwowie. 18 stycznia 1910 we Lwowie z bratem Kazimierzem założył spółkę handlową „Lwowska fabryka urządzeń mechanicznych Dziakiewicz i Ska”. W listopadzie 1911 wystąpił ze spółki.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach w cesarskiej i królewskiej armii, na froncie wschodnim w Galicji Wschodniej.
16 stycznia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem od dnia 1 listopada 1916 i przydzielony z dniem 31 grudnia 1918 do Litewsko-Białoruskiej Dywizji StrzelecówDz. Rozk. Wojsk. Nr 7 z 23 stycznia 1919, poz. 274, jako Dołęga-Dziakiewicz.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 9 z 28 stycznia 1919, poz. 351, jako Dołęga-Dziakiewicz..