Tomasz Mikołaj Bułhak, ps. „Gulicz”, herbu Syrokomla (ur. w Mickiewiczach, zm. tamże) – polski działacz niepodległościowy, ziemianin, sybirak.
Życiorys Urodził się 15 grudnia 1801 w majątku Mickiewicze koło Klecka, w rodzinie Józefa i matki z domu Bochwicówny. Był bratankiem Ignacego Jozafata Bułhaka, metropolity unickego.
Uczył się u Dominikanów w Nieświeżu. W 1818 aplikował w palestrze nowogródzkiej. Po śmierci ojca zajął się administracją dwóch folwarków: Olchówki i Mickiewicz. W 1822 lub 1823 ożenił się z Anielą Zbaraszewską, lecz wcześnie owdowiał. Jakiś czas uczęszczał w Wilnie na uniwersyteckie wykłady jako wolny słuchacz.
1836 przystapił do związku Szymona Konarskiego i pod pseudonimem „Gulicz” pełnił obowiązki sekretarza. W 1838 został aresztowany i sadzony w więzieniu, w klasztorze Bazylianów w Wilnie. W czasie śledztwa odmawiał składania wyjaśnień za co był czynnie znieważany przez prezesa komisji śledczej, ks. Trubeckiego. 13 lutego 1839 wyrokiem sądu wojennego został skazany na utratę praw i mienia oraz osiedlenie w Zachodniej Syberii. 3 kwietnia tego roku, przed wywiezieniem, w murach więzienia ożenił się z Teresą Wierzbicką (ur. 1816), nauczycielką domową. Następnego dnia został wywieziony do wsi Tiusiul k. Tomska. We wrześniu dołączyła do niego żona.