Wojna pomorsko-brandenburska 1329–1333.
U podłoża konfliktu stanęły pretensje terytorialne wysuwane przez margrabiów brandenburskich wobec książąt pomorskich Ottona I i Barnima III. Do pierwszych sporów doszło w XIII w po okresie panowania duńskiego. Konflikt uregulowano traktatami w Kremmen w roku 1236 oraz w Landin (1250). W okresie panowania brandenburskiej dynastii Wittelsbachów zatarg odżył z nową siłą. W roku 1323 margrabią brandenburskim został Ludwik V.
W roku 1325 mieszkańcy Berlina zabili proboszcza Nikolausa von Bernau, stronnika papieskiego, który opowiedział się przeciwko cesarzowi. W odpowiedzi na to papież Jan XXII potępił Berlińczyków popierając Pomorzan. Przeciwko Brandenburczykom opowiedziała się również Meklemburgia, która w trakcie sporu z Brandenburgią w roku 1323 zmuszona była wycofać swoje siły z Marchii Wkrzańskiej oraz Prignitz. Zarówno dla Pomorzan jak i Meklemburczyków obecne niepokoje w Brandenburgii stały się okazją do odzyskania utraconych terenów. Obie strony, toczące jeszcze między sobą walki podczas rugijskiej wojnie sukcesyjnej, porozumiały się jednak w roku 1331 i wspólnie wystąpiły przeciwko Ludwikowi V.