Jan Bogdanowicz (ur. 10 marca 1827, zm. 11 lutego 1891) – polski ziemianin, uczestnik Wiosny Ludów na Węgrzech, zastępca członka Komitetu Centralnego Narodowego.
Życiorys Jan Bogdanowicz herbu Łada, syn Grzegorza i Marianny z Piramowiczów, urodził się w rodzinie ziemiańskiej gospodarującej majątkiem Nadrybie. Wraz z bratem, Kazimierzem, wcześnie zaangażował się w ruch niepodległościowy. W 1847 r. został skazany przez sąd wojenny za pobicie Kozaka, ale zbiegł z aresztu i uciekł za granicę. W latach 1848–1849 walczył w polskim legionie w powstaniu narodowym na Węgrzech, następnie przebywał w Paryżu. Po ogłoszeniu przez cara amnestii dla zesłańców i emigrantów powrócił w 1859 r. do Nadrybia.
W 1859 roku Jan Bogdanowicz poślubił zamożną szlachciankę Marcelinę Chądzyńską i zajął się odbudowywaniem zrujnowanego po śmierci ojca majątku. Na początku lat 60 XIX w. zaangażował się wraz z bratem w działalność konspiracyjną. Po nabożeństwach w kościele Puchaczowie, Jan przemawiając do ludu wzywał do wspólnej walki z zaborcą. Zapraszał chłopów na rozmowy do dworu, gościł emisariuszy z Warszawy – studentów Akademii Medycznej.