23 kwietnia 1965 w Rzymie zdobył tytuł mistrza świata wagi muszej federacji WBA i WBC po zwycięstwie nad dotychczasowym czempionem Pone Kingpetchem z Tajlandii na punkty. W tym samym roku przegrał towarzyskie walki z Horacio Accavallo i Kazuo Takayamą z Japonii. W listopadzie 1965 został pozbawiony pasa WBA za odmowę walki z Accavallo. W obronie tytułu WBC pokonał Rocky’ego Gattellariego z Australii przez nokaut w 13. rundzie 2 grudnia 1965 w Sydney. W lutym 1966 Chartchai Chionoi z Tajlandii pokonał go na punkty.
Następna obrona tytułu była nieudana, gdyż Burruni przegrał na punkty 14 czerwca 1966 w Londynie z Walterem McGowanem. Później przeniósł się do kategorii koguciej. Zdobył w niej tytuł mistrza Europy po wygranej 10 stycznia 1968 w Neapolu z Mimounem Ben Alim. 31 marca tego roku przegrał przez techniczny nokaut z przyszłym mistrzem świata Rubénem Olivaresem z Meksyku. Po dwukrotnej obronie tytułu mistrza Europy zakończył karierę w 1969.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Bokserzy na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1956 Kategoria:Włoscy bokserzy Kategoria:Włoscy olimpijczycy (Melbourne 1956) Kategoria:Urodzeni w 1933 Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi muszej Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi koguciej Kategoria:Zmarli w 2004