Ulanowice wchodziły w skład Księstwa Świdnickiego, które należało do korony polskiej, a następnie przeszło we władanie czeskie. W czasie wojen husyckich 1425 i 1431 osada została spustoszona. Dziesiątki wojen, epidemii i klęsk żywiołowych w XV wieku nie oszczędzały osady. Od 1526 r. Śląsk, a wraz z nim Ulanowice przechodzą pod panowanie Habsburgów. Wiek XVI sprzyja rozwojowi Ulanowic, osada zaczyna się intensywnie rozwijać dzięki rozwijającemu się w okolicy tkactwu lnu. Rozwój zostaje zahamowany przez wojnę trzydziestoletnią 1618-1648 oraz kryzys gospodarczy, który nastał po wojnie. W 1646 wojska szwedzkie obrały sobie okolice Lubawki jako miejsce kwaterunku. Okolica i Ulanowice zostały splądrowane. Przez ponad pół roku Ulanowice były zupełnie opuszczone przez mieszkańców. Po zakończeniu działań wojennych osada powoli zaczęła się rozwijać dzięki reaktywowaniu w pobliskiej Lubawce handlu i produkcji płótna. Prawdziwe ożywienie gospodarcze na tym terenie nastąpiło w XVIII wieku po otwarcie wolnego portu w Trieście, kiedy Lubawka i okolica znalazły się na drodze tranzytowej ze Śląska do krajów naddunajskich. Wiek XVIII przyniósł jednak szereg klęsk żywiołowych powódź, pożar, epidemie co było powodem zahamowania rozwoju. Znaczący dla osady był rok 1810, kiedy nastąpiła kasata zakonu cystersów oraz jego wywłaszczenie.