Od sierpnia 1947 wykładowca łączności w Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie, od marca 1949 komendant Oficerskiej Szkoły Łączności w Zegrzu. Od 1950 w Wojskowej Akademii Technicznej. 31 maja 1954 mianowany generałem majorem Armii Radzieckiej przez Prezydium Rady Ministrów ZSRR. W WP służył do 7 listopada 1954, potem wrócił do ZSRR.
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1947) Złoty Krzyż Zasługi (1946) Srebrny Krzyż Zasługi (1945) Krzyż Partyzancki (1946) Medal za Warszawę 1939–1945 Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1953) Order Czerwonej Gwiazdy (dwukrotnie w 1942) Order Wojny Ojczyźnianej II stopnia (1944) Medal „Za zasługi bojowe” (1942) Medal „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej” (1944) Medal „Za obronę Leningradu” (1942) I inne.
Bibliografia Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 51-52.