Ptolemais było najważniejszym miastem portowym Celesyrii (prowincja Syria Dolna) i jednym z największych miast w świecie helleńskim. Oficjalne dokumenty Ptolemeuszy spisane w 259 roku p.n.e. na papirusie mówią, że z Ptolemais wywożono pszenicę do Egiptu. Wykopaliska archeologiczne z tego okresu odsłoniły pozostałości kamiennej podłogi domu i wyrobisko żwirowe przy wschodniej części portu. Ich obecny poziom znajduje się na głębokości trzech metrów pod poziomem morza, co jest cenną informacją o ówczesnym poziomie Morza Śródziemnego. W samym porcie odnaleziono szczątki licznych amfor pochodzących z miast portowych na Morzu Egejskim. Odkryto także duże kamienie ważące 250-300 kg, które służyły do mocowania zakotwiczonych w porcie statków.
W 64 roku p.n.e. miasto Ptolemais weszło w skład rzymskiej prowincji Syria. Pod panowaniem rzymskim kontynuowano rozwój portu. Rozbudowany wówczas południowy falochron znajduje się pod wschodnią częścią współczesnego falochronu. Gdy po śmierci Heroda Wielkiego w 4 roku p.n.e. wybuchła wojna Warusa, w Ptolemais odbyła się koncentracja rzymskich legionów przed przystąpieniem do pacyfikacji Galilei, Judei i Idumei. Sytuacja powtórzyła się podczas wojny żydowskiej w 66 roku. Na rzymskich monetach z II wieku widnieje falochron i znajdujący się przy nim budynek z arkadami.