Związał się ze środowiskami monarchistycznymi. Podczas rewolucji bolszewickiej przebywał w Moskwie, skąd udał się do Piotrogrodu. Wstąpił tam do tajnej organizacji antybolszewickiej Wielka Jedna Rosja. Z jej ramienia pod koniec kwietnia 1918 r. przybył do Kijowa, gdzie został urzędnikiem ukraińskiego ministerstwa spraw wewnętrznych Hetmanatu. Uczestniczył w maju tego roku w tajnym zjeździe monarchistycznym w Kijowie. Po upadku rządów hetmana Pawło Skoropadskiego jesienią 1918 r., wyjechał do Besarabii, skąd po roku przyjechał do Odessy. Podczas ewakuacji wojsk Białych gen. Antona I. Denikina udał się na emigrację. Przebywał krótko w Bułgarii, Serbii, Austrii i Czechosłowacji, po czym na pocz. 1920 r. zamieszkał w Berlinie. Współorganizował zjazd monarchistyczny w Bad Reichenhall, który odbył się w dniach 29 maja – 4 czerwca 1921 r. Wybrano go na przewodniczącego Wyższej Rady Monarchistycznej. Brał udział w zagranicznym zjeździe monarchistycznym w Paryżu w 1926 r. Został wówczas członkiem Rady Stowarzyszenia Patriotycznego. Ponadto był członkiem Rady Komisji Państwowej w Belgradzie. Przez cały okres emigracji N. D. Talberg prowadził wykłady i odczyty na tematy historyczne, religijne i polityczne. Pisał liczne artykuły do takich pism, jak "Dwugławyj Orioł", "Czasowoj", "Otieczestwo".