Pokłon Magów, Fragment Ujgurski (FrgUjg), symbol T II B 29 – fragment ujgurskiego apokryfu Nowego Testamentu, traktujący o pokłonie trzech magów nowonarodzonemu Jezusowi, w którym widzą Boga. Apokryf, pochodzący z IX lub X wieku, jest prawdopodobnie tłumaczeniem z języka sogdyjskiego i został odkryty podczas wyprawy do Turkiestanu Wschodniego odbytej w latach 1904–1905.
Historia Fragment o pokłonie magów został znaleziony podczas zorganizowanej przez berlińskie Museum für Völkerkunde II wyprawy do Turkiestanu Wschodniego, która się odbyła w latach 1904–1905 pod kierunkiem Alberta von Le Coq. Podczas wyprawy znaleziono wiele rękopisów buddyjskich i manichejskich, a także kilka chrześcijańskich. Jednym z takich rękopisów była podwójna kartka pochodząca z rękopisu w formie książkowej; na czterech stronach znajdowało się w sumie 80 wierszy tekstu w języku ujgurskim, zapisanych pismem ujgurskim.
Apokryf ten był najprawdopodobniej tłumaczeniem z języka sogdyjskiego, jednakże bezpośredniego źródła dla tłumaczenia nie znaleziono.