Zajazd był miejscem początku akcji wyzwalania Krakowa. 31 października 1918 roku grupa Polaków pod dowództwem ppor. Franciszka Pustelnika rozbroiła stacjonujących w koszarach austriackich żołnierzy. Był to jeden z pierwszych krakowskich obiektów opanowanych przez Polaków podczas wydarzeń 1918 roku, które prowadziły do oswobodzenia Krakowa i w konsekwencji narodzin niepodległości Polski. Grupa połączyła się później ze spiskowcami por. Antoniego Stawarza i ruszyła na lewy brzeg Wisły i dalej do Rynku Głównego, gdzie nastąpiło zajęcie odwachu i objęcie w nim polskiej warty.
W okresie międzywojennym w dawnym zajeździe mieściła się Wojskowa Wytwórnia Wozów Taborowych, a w 1940 utworzono warsztaty naprawcze oraz punkt sprzedaży niemieckich samochodów koncernu Auto Union AG.
Podczas II wojny światowej w budynku utworzono filię więzienia św. Michała. Budynek pełnił tę funkcję aż do roku 1949. Później budynek był wykorzystywany na cele mieszkalne dla funkcjonariuszy służby więziennej. W 1951 władze podjęły decyzję o wyburzeniu obiektu i przeznaczeniu terenu na budowę bloku mieszkalnego. Z niewiadomych przyczyn decyzja została cofnięta. W latach 50. i 60. XX w. nieruchomość przechodziła pod zarząd różnych instytucji.