Historia i działalność ruchu trockistowskiego w Polsce
II Rzeczpospolita Po piątym kongresie III Międzynarodówki i śmierci Lenina, w odróżnieniu od wielu innych partii komunistycznych znacznie bardziej uległych wpływom Stalina, Zinowiewa i Kamieniewa, jak chociażby Komunistyczna Partia Niemiec, CPGB, czy CPUSA, pod przywództwem „trzech W” (Adolf Warski, Maria „Wera Kostrzewa” Koszutska i Maksymilian „Henryk Walecki” Horwitz), KPRP aż do 1929 stała po stronie Trockiego i lewicowej opozycji. Świadczy o tym chociażby list wysłany 23 grudnia 1923 r. przez KC KPRP do KW Międzynarodówki Komunistycznej, w którym jeden z punktów dotyczył sytuacji w RKP(b), w którym oświadczono, iż Dla naszej partii, dla całej Międzynarodówki i dla całego rewolucyjnego światowego proletariatu imię towarzysza Trockiego jest nierozerwalnie związane ze zwycięską Rewolucją Październikową, z Armią Czerwoną, z komunizmem i rewolucją światowąList Komitetu centralnego KPRP. Nowy Przegląd XII 1924, nr 3, (red. s. 241-242)..
W okresie międzywojennym istniało następnie kilka grup trockistowskich. Największą z nich była „Opozycja KPP” wchodząca w skład Komunistycznej Partii Polski.