McDonough, s.288..
Bragg dowodził teraz dwoma korpusami: Williama Hardee’ego (dywizje Johna Breckinridge’a, Patricka Cleburne’a i Johna McCowna) oraz Leonidasa Polka (dywizje Benjamina Cheathama i Jonesa Withersa oraz formacja kawalerii Josepha WheeleraEicher, s.420; Cozzens, ss.227-231.). Bragg musiał radzić sobie z problemem typowym dla niego podczas całego czasu trwania wojny: rewoltą podległych mu generałów, którzy zabiegali u Jeffersona Davisa o zdjęcie go ze stanowiska dowódcy (na rzecz gen. Josepha Johnstona, głównodowodzącego wszystkimi siłami na zachodzie). Davis odmówił. Nie usunął ani Bragga, ani zbuntowanych generałów, co prawdopodobnie było błędemConnelly, ss.26-29; McWhiney, ss.325-330; Cozzens, ss.10,11,29..
Z kolei po stronie Unii prezydent Abraham Lincoln, zniecierpliwiony bezczynnością Buella, mianował na jego miejsce Williama Rosecransa, zwycięzcę w bitwach pod Iuką i Corinth. Rosecrans wyruszył na czele XIV Korpusu Armii Unii (który wkrótce został przemianowany na Armię Cumberlandu) do Nashville, przy czym otrzymał ostrzeżenie z Waszyngtonu, że i on zostanie zwolniony, jeżeli nie podejmie zdecydowanych kroków przeciw Braggowi. Rosecransowi nie dano zbyt wiele czasu na reorganizację i wyszkolenie oddziałów (zwłaszcza kawalerii), jak też na odpowiednie zaopatrzenie armii.