piechoty był pluton parkowy uzbrojenia, a w brygadach pancerno-motorowych – zmotoryzowany pluton parkowy uzbrojenia.
W latach 20. XX wieku w organizacji wojennej brygady kawalerii występował pluton parkowy w składzie jednego oficera i 25 szeregowców uzbrojonych w dwa pistolety i dwadzieścia trzy karabinki. Pododdział posiadał dziewięć koni i dwa wozy będące taborem bagażowym. Pluton parkowy był organem wykonawczym służby uzbrojenia, natomiast organem kierowniczym był jeden z oficerów sztabu brygady, referujący sprawy uzbrojenia. Zadaniem plutonu była obsługa stacji, ośrodków i punktów zaopatrywania w amunicję, organizacja tymczasowych składów amunicyjnych, kierownictwo techniczne nad załadunkiem i wyładunkiem amunicji, ewakuacja zużytego sprzętu uzbrojenia oraz pozostałych części po wystrzelonej amunicjiPodręcznik dla operacyjnej służby sztabów, s. 23, 34-35, 49..
Podobnie jak w przypadku parku intendentury, drużyna parkowa uzbrojenia nie ma odpowiednika w obecnych strukturach organizacyjnych Wojska Polskiego. Jej namiastki są obecnie organizacyjnie rozproszone i nie do końca jest sprecyzowany ich zakres działania.