Wilhelm I Zły (wł. Guglielmo I di Sicilia) (ur. pomiędzy 1122 a 1131, zm. 7 maja 1166) – król Sycylii 1154-1166 z dynastii Hauteville.
Syn króla Sycylii Rogera II i Elwiry, córki Alfonsa VI, króla Leonu i Kastylii.
Ojciec Wilhelma w 1130 roku został pierwszym normańskim królem władztwa obejmującego Sycylię i południową Italię, koronowanym przez antypapieża Anakleta II, co potwierdził później, po śmierci Anakleta, papież Innocenty II. Jeszcze za swego życia Roger II nadał Wilhelmowi kolejno tytuły księcia Tarentu, Kapui, Neapolu i Apulii, a w Wielkanoc 1151 roku koronował syna na króla, czyniąc go współrządcą królestwa, co miało zapobiec przyszłym sporom między suwerenem a baronami.
Po śmierci Rogera II (26 lutego 1154) Wilhelm został jedynym władcą królestwa, jednakże, w przeciwieństwie do ojca, Wilhelmowi zabrakło charyzmy niezbędnej do pokojowego utrzymania jedności swego państwa. Przeciwko nowemu władcy wystąpili baronowie, przeważnie normańskiego pochodzenia, sprzeciwiający się wzmocnieniu centralnej władzy króla, a także ludność lombardzka i romańska, niezadowolone z uprzywilejowanej pozycji Saracenów zamieszkujących królestwo.