Biskup poznański Andrzej Bniński orzekł, że mieszczanie ci mają płacić wspomnianym plebanom z tychże ról po 5 groszy dziesięciny w postaci wiardunku, natomiast z ról wykarczowanych z lasu wspomnianych dziedziców będą obowiązani płacić dziesięcinę snopową.
W 1448 Jan z Bnina, dziedzic w Czempiniu zapisał żonie Agnieszce na mieście Piechininie (wcześniejsza nazwa Czempinia pochodząca od nazwy wsi, na której je lokowano) oraz na połowach wsi Borowo, Stare Borówko, Tarnowo i Piechinin Mały po 500 grzywien posagu oraz wiana. W 1463 Mikołaj dziedzic w Bninie, syn Piotra, oddał swemu bratu stryjecznemu kasztelanowi kamieńskiemu Andrzejowi Bnińskiemu z Czempinia, synowi Jana, całe miasto Czempiń wraz z przyległymi wsiami, a w tym m.in. ze Starym Borówkiem i 1/4 część Borowa w zamian za miejscowość Borek oraz przyległe wsie.
W 1470 wojewoda poznański Łukasz I Górka, zięć Dobrogosta Szamotulskiego, nabył od Bnińskich dobra Czempiń, a w tym m.in. wieś Stare Borówko. W 1523 kasztelan poznański Łukasz II Górka, zapisał w dożywocie swojej żonie Katarzynie, córce zmarłego Andrzeja z Szamotuł, liczne swe dobra m.in. dobra czempińskie wraz z wsią Stare Borówko w sumie 10 000 florenów węgierskich.