Brał udział w I wojnie światowej. Pod koniec 1914 r. awansował na generała majora. Od 1915 r. pełnił funkcję szefa sztabu twierdzy Nowo-Gieorgijewsk. Po jej kapitulacji w tym samym roku, dostał się do niewoli niemieckiej. Od 1918 r. organizował wysyłkę ochotników do nowo formowanych wojsk Białych na południu Rosji. W 1920 r. stał na czele przedstawicielstwa dyplomatycznego gen. Piotra N. Wrangla w Polsce. Następnie zamieszkał w Berlinie. W 1921 r. współzałożył dom opieki dla rosyjskich inwalidów wojennych na terenie rosyjskiego cmentarza w Berlinie-Tegel. Od 1928 r. przewodniczył Związkowi Rosyjskich Wojskowych – Kalek. W 1935 r. stanął na czele niemieckiego oddziału Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego (ROWS). W 1936 stanął na czele Cerkiewnego Bractwa Św. Kniazia Włodzimierza. Po zdobyciu Berlina na początku maja 1945 przez Armię Czerwoną, pozostał w mieście. 13 czerwca tego roku został aresztowany przez NKWD. Po procesie skazano go w październiku tego roku na karę 10 lat łagrów. Osadzono go w temnikowskim obozie w Mordowii.
Linki zewnętrzne Biografia gen. Nikołaja I. Głobaczewa (jęz. rosyjski) Kolejna biografia gen. Nikołaja I. Głobaczewa (jęz. rosyjski)
Bibliografia Lew A.