W latach 1946–1949 studiował w Akademii Wojskowej im. Frunze w Moskwie, po czym został awansowany do stopnia majora dyplomowanego i rozpoczął służbę w pionie operacyjnym Sztabu Generalnego WP. W latach 1951–1952 był attaché wojskowym w ChRL i KRL-D. Po powrocie do kraju mianowany w 1952 podpułkownikiem, a w 1956 pułkownikiem. W latach 1961–1965 był stałym przedstawicielem Sztabu Generalnego WP w Sztabie Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw-Stron Układu Warszawskiego w Moskwie. W latach 1965–1969 służył w Inspektoracie Szkolenia MON. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 9 października 1968 mianowany na stopień generała brygady; nominację wręczył mu w Belwederze 12 października 1968 przewodniczący Rady Państwa marszałek Polski Marian Spychalski w obecności I sekretarza KC PZPR Władysława Gomułki. W latach 1969–1974 został ponownie oddelegowany do służby w Sztabie Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw-Stron Układu Warszawskiego w Moskwie. W latach 1975–1976 szef sztabu – zastępca dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W ostatnim okresie służby w latach 1977–1987 był głównym specjalistą kierownictwa Sztabu Generalnego WP i przewodniczącym Komisji Głównej MON ds. Inicjatyw i Nowatorstwa.