Obszar osuwiska jest wybitnie zaburzony, posiada liczne poprzeczne oraz podłużne szczeliny i rowy.
Trzecie z osuwisk, najmniejsze – tzw. „Osuwisko zachodnie” - znajduje się pomiędzy dwoma wyżej wymienionymi, nieco na północny zachód od „Osuwiska południowego”. Oddzielone jest od niego niewielkim grzbietem, a tworzy je nisza osuwiskowa z wysoką ścianą skalną i położony na południe od niej spory rów rozpadlinowy.
Jaskinie w osuwiskach We wszystkich trzech osuwiskach odkryto wiele jaskiń, których powstanie jest związane zarówno z wcześniejszymi ruchami masowymi w rejonie Kilanowskiej Góry jak i z współczesną eksploatacją kamieniołomów i będącą jej wynikiem działalnością osuwiskową. W 2002 r. na Kilanowskiej istniało 57 jaskiń i schronisk podskalnych o łącznej długości 920 m. Są to w większości jaskinie typu szczelinowego. Mniejszy procent to jaskinie typu osuwiskowego lub mieszane. W „Osuwisku północnym” zinwentaryzowano wówczas 24 jaskinie i schroniska podskalne, wśród których znajdowały się najdłuższe wówczas i najgłębsze jaskinie Kilanowskiej Góry: Gangusiowa Jama (190 m długości, 11 m głębokości), Szczelina Lipowicka (105 m długości, 10 m deniwelacji) i Lodowa Szczelina (65 m długości). W „Osuwisku południowym” znanych było 26 jaskiń i schronisk podskalnych, a najdłuższymi wśród nich były Jaskinia Św.