Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, został awansowany do stopnia rotmistrza. W 1920 roku utworzył 210 pułk ułanów, którego został dowódcą, a następnie zastępcą dowódcy. 1 lutego 1920 roku został przeniesiony do Wilna, gdzie został dowódcą placu i zastępcą dowódcy miasta.
W 1922 roku został przeniesiony do rezerwy i zajął się zarządzaniem swoimi majątkami: Surwiliszki w powiecie oszmiańskim, Czerlona w powiecie grodzieńskim i później dokupionym Zelzinem w powiecie wołkowyskim. Mieszkał w majątku Melużyn, w powiecie lidzkim.
Był członkiem BBWR i później OZN. W 1930 roku został posłem na Sejm III kadencji (1930–1935) z listy BBWR z 62. okręgu wyborczego obejmującego Lidę, Oszmianę, Wołożyn i Wilejkę. Ponownie został wybrany senatorem V kadencji (1938–1939) z województwa białostockiego, pracował w komisjach: wojskowej, społecznej i spraw zagranicznych. Na stopień majora rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.