Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1841 roku niemiecki przyrodnik Maximilian zu Wied-Neuwied nadając mu nazwę Hypudaeus leucogaster. Holotyp pochodził z wioska Mandan w pobliżu Fort Clark, w Hrabstwie Oliver, w Dakocie Północnej, w Stanach Zjednoczonych.
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają trzynaście podgatunków.
Etymologia
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 90–128 mm, długość ogona 29–62 mm, długość ucha 12–17 mm, długość tylnej stopy 17–25 mm; masa ciała 30–60 g.
Ekologia Tryb życia Pasikoniszka białobrzucha żywi się głównie bezkręgowcami. Jej ofiarą padają przede wszystkim szarańczaki i skorpiony, ale niekiedy uprawia także kanibalizm, polując na przedstawicieli swojego gatunku. Gryzonie te budują gniazda w norach, które same kopią lub też zajmują opuszczone nory innych zwierząt.
Rozmnażanie Rozmnażają się na wiosnę i w lecie. Po ciąży trwającej 33 dni samica rodzi od 2 do 6 młodych.
Przypisy Nazwy polskie za:
Bibliografia
Kategoria:Chomikowate Kategoria:Ssaki Ameryki Północnej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1841 roku Kategoria:Taksony opisane przez Maximiliana zu Wied-Neuwieda Kategoria:Fauna Meksyku Kategoria:Fauna Stanów Zjednoczonych