funkcję tę pełnił do momentu aneksji Estonii przez ZSRR. Od lipca do grudnia 1940 pozostawał w dyspozycji Zarządu Wywiadowczego Sztabu Generalnego Armii Czerwonej. Od 1940 był dowódcą 123 Dywizji Strzeleckiej, od stycznia 1942 dowódcą 70 Dywizji Strzeleckiej, w latach 1942–1943 zastępcą dowódcy – szefem tyłów 55 Armii Frontu Leningradzkiego, a 1943–1944 – 67 Armii. Od 29 października 1943 generał major kwatermistrzostwa.
8 maja 1944 został skierowany do WP, od 15 czerwca 1944 do października 1945 był kwatermistrzem – zastępcą dowódcy 1 Armii WP ds. tyłów.
W styczniu 1946 powrócił do ZSRR. Ukończył wyższe kursy przy Wyższej Akademii Wojskowej im. K. Woroszyłowa. Od 1947 do 1948 był zastępcą szefa tyłów Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego. Od 1948 do 1961 był szefem Wojskowej Akademii Tyłów.
Ordery i odznaczenia
Order Lenina (ZSRR, 21 lutego 1945) Order Czerwonego Sztandaru (ZSRR, 21 lutego 1944, 11 marca 1944, 24 czerwca 1948) Order Czerwonej Gwiazdy (ZSRR, 5 maja 1943)