thumb|Quadrangularus Reversum 2 (Harry Partch) Muzyka eksperymentalna – muzyka stosująca nietypowe dla muzyki popularnej i klasycznej rozwiązania artystyczne i stylistyczne. Jako eksperymentalną możemy określić muzykę, dla której faza prób i doświadczeń staje się głównym celem artystycznym, co jest osiągane poprzez rezygnację z tradycyjnych rozwiązań i konwencji. Twórca może nie planować rezultatów swojej pracy, oddając sprawczość wykonawcy, technologii lub przypadkowi. Bywa utożsamiana z lub muzyką konkretną.
Przykładowi kompozytorzy tej muzyki to: John Cage, Meredith Monk, Terry Riley, La Monte Young, Harry Partch, Philip Glass, Steve Reich, Karlheinz Stockhausen, Pierre Boulez, Iannis Xenakis.
Charakterystyka Muzyka eksperymentalna (zwłaszcza jej utwory XX wieku) może charakteryzować się następującymi cechami:
Rezygnacja ze standardowej notacji muzycznej, tworzenie graficznych partytur muzycznych. Skupienie bardziej na procesie tworzenia, niż na rezultacie muzycznym. Otwartość utworów na improwizację, procesy losowe i brak zdeterminowania ostatecznego kształtu dzieła. Zwiększone zaangażowanie wykonawcy kompozycji na jej ostateczny kształt;