przez UV, zewnętrzne atomy wodoru mogą odrywać się i ulegać zastępowaniu przez grupy hydroksylowe, znacznie zwiększające rozpuszczalność związku w wodzie.

Takie zmodyfikowane WWA wykazują własności amfifilowe, mając fragmenty o właściwościach hydrofobowych, jak i hydrofilowych.

Przyłączenie zasad azotowych do rdzenia WWA W samoorganizującym się „” WWA, przylegające do siebie pierścienie dzieli 0,34 nm. W podobnej odległości znajdują się zasady nukleotydowe w helisach DNA czy RNA. Uprawdopodobnia to przyłączanie do WWA cząsteczek płaskich, jak zasady azotowe, zbudowane na bazie pirymidyny czy puryny, kluczowe składniki i przenośniki informacji w RNA i DNA. Zasady te również są amfifilowe i także wykazują tendencję do tworzenia „stosów”.

Przyłączenie szkieletu oligomerów Zgodnie z rzeczoną hipotezą, gdy zasady azotowe łączą się poprzez wiązania wodorowe z rusztowaniem z WWA, odległość pomiędzy sąsiadującymi zasadami wymusi dobranie odpowiednich cząsteczek tworzących mostki odpowiedniej wielkości, jak oligomery formaldehydu, także dostępne w pierwotnej zupie, mogące wiązać się kowalencyjnie z zasadami azotowymi, tworząc odpowiednik giętkiego szkieletu.