Prace przekładowe rozpoczęto w 1859 roku za panowania imperatora Aleksandra II. Pracę przekładową ukończono w 1867 roku. Najpierw wydano cztery Ewangelie w 1860, a dwa lata później pozostałe księgi Nowego Testamentu. Poszczególne partie Starego Testamentu wydawane były do roku 1875, a w 1876 wydano pełną BiblięB. Götze, Краткий Библейский Справочник, Warszawa 1939, s. 113.. Autoryzowany przez Św. Synod, przekład ten jako jedyny zyskał status Biblii w Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej.
W czasach ZSRR ze względu na ograniczenia wydawania Biblii przekład synodalny wydawany był na Zachodzie. W okresie międzywojennym wydawany był przez Brytyjskie Towarzystwo Biblijne.
Przekład jest po dziś dzień wykorzystywany zarówno przez prawosławnych, katolików, jak i protestantówПочему ЕХБ используют Синодальный перевод Библии?.
Metoda i warsztat pracy Przy tłumaczeniu korzystano z tekstu masoreckiego Starego Testamentu, Septuaginty, oraz Wulgaty. Ponadto w tłumaczeniu wykorzystano Peszittę i przekład arabski. Z Septuaginty korzystano wtedy, gdy tekst masorecki jest niejasny, bądź „obcy dla tradycji chrześcijańskiej”. Ponadto na Septuagincie bazowano w miejscach, w których tekst masorecki ma ubytki (miejsca te zostały oznakowane).