Wojskowy Sąd Okręgowy w Lublinie na podstawie akt śledczych połączył śledztwa jedenastu osób powiązanych z Czesławem Rossińskim ps. „Jemioła” w jedną sprawę sądową pod nazwą „Grupa Jemioły”. W czasie rozprawy na zamku w trybie niejawnym, bez udziału prokuratura i obrońcy, zostali oskarżeni o przynależność do organizacji mającej na celu obalenie demokratycznego ustroju państwa polskiego, udział w grupie terrorystycznej, zorganizowanie zamachu na Bolesława Bieruta i Edwarda Osóbkę-Morawskiego, nielegalne posiadanie i przechowywanie broni oraz uchylanie się od mobilizacji do Ludowego Wojska Polskiego. Wszyscy oskarżeni zaprzeczyli przynależności do „grupy terrorystycznej” i do udziału w przygotowywaniu zamachu, przyznawali się tylko do przynależności do Armii Krajowej i posiadania broni. Czesław Rossiński podczas procesu sądowego zeznał, że jako oficer Armii Krajowej wykonywał rozkazy dowództwa, sam miał podjąć się wykonania zamachu i jako dowódca ponosi odpowiedzialność za swoje decyzje, a w ostatnim słowie poprosił o łagodny wymiar kary dla siebie i swoich żołnierzy. Feliks Osiński przedłożył Osóbce-Morawskiemu listę leśników, którzy należeli do Armii Krajowej i zostali aresztowani przez NKWD, prosił o interwencję do władz radzieckich w sprawie uwolnienia aresztowanych żołnierzy AK. Interwencja ta dotyczyła także por.