1956–1957 dowódca 15 Dywizji Zmechanizowanej w Olsztynie. Od 1957 do 1959 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, potem został dowódcą 4 Pomorskiej Dywizji Piechoty w Krośnie Odrzańskim. W październiku 1962 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Aleksander Zawadzki. Od stycznia 1965 do czerwca 1970 szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we Wrocławiu. Po przebyciu zawału serca w styczniu 1970 został uznany za niezdolnego do dalszej służby i 5 kwietnia 1971 roku przeniesiony do rezerwy.
Mieszkał we Wrocławiu. Był żonaty z Tamarą z domu Mielniczuk (1920-1989). Małżeństwo miało dwie córkiJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 397-399. Pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1963) Złoty Krzyż Zasługi (1957) Srebrny Krzyż Zasługi (trzykrotnie – 1945, 1946, 1946) Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” (1945) Medal 10-lecia Polski Ludowej Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1954) Order Czerwonej Gwiazdy (1954) Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (1946) Medal „Za zasługi bojowe” (1950)
Przypisy