Nowy kościół został zbudowany w stylu neogotyckim, na planie krzyża łacińskiego według projektu warszawskich architektów Konstantego i Jarosława Wojciechowskich. W latach 20. XX wieku we wnętrzu kościoła umieszczono: ołtarz główny, ołtarze boczne, neogotycką ambonę, płaskorzeźbione neogotyckie stacje drogi krzyżowej, konfesjonały, balustrady wokół prezbiterium oraz prospekt organowy braci Jegendorf. Wiele elementów powstało dzięki prywatnym fundatorom, mieszkańcom Turku. Przy konsekracji w 1924 roku świątynia otrzymała obecne wezwanie – Najświętszego Serca Pana Jezusa.
Zmieniony wystrój wnętrza został wykonany przez malarza Józefa Mehoffera w latach 1933–1939 na zlecenie proboszcza Józefa Florczaka. W pierwszej kolejności powstały polichromie, które zostały wykonane w technice kazeinowej. Kolory nanoszono po uprzednim odwzorowaniu szkicu na ścianę (powielanego metodą przepróchy). Ukończone zostały w 1936 roku. Projekty witraży do kościoła powstawały etapami od 1934 roku. Do wybuchu II wojny światowej w 1939 roku zamontowano osiem witraży - cztery w prezbiterium i cztery w kaplicach bocznychinformacja widniejąca na tablicy informacyjnej przed kościołem.. Zostały one wykonane w Krakowskim Zakładzie Witraży S.G.